Na onze eerste weging deze reis in Belgrado, vertrekken we richting Sofia. We gaan richting het zuiden door Servie en wat vooral blijft hangen als indruk is de ontzettende hoeveelheid zwerfafval langs de weg, de zwerfhonden die daar iets uit proberen te halen, dode zwerfhonden, mensen die daar iets uit proberen te halen (vaak zigeuners), de stank van oude auto’s en trucks en gestookt hout. Tegelijkertijd is er ook de afwisseling van het heuvellandschap na honderden kilometers vlak rivierenlandschap in de voorgaande landen en zijn er meer spontane reacties op en langs de weg van mensen. Toeterende auto’s die overigens zo hard voorbij racen dat ze met een knippering van de ogen door de gemeente Mill zouden zijn, omhoog gestoken handen als aanmoedingen en mensen die “Bravo!” schreeuwen als we langs fietsen.
Een mooie ontmoeting dezer dagen was met Vuckovic Bogdan en zijn gezin. Na een dag hard trappen tegen de wind in en met vele klimmetjes in de heuvels voorbij Belgrado, komen we in Vilna Plana voorbij zijn huis. Hij staat in zijn eigen moestuin te klussen, aangelegd vlak voor zijn eigen slachterij en werkplaats. Alles op eigen erf, dat in de voortuin ook nog een mooi plekje vrij heeft voor onze tent. Voor hem geen probleem: “Warum nicht?”. Hij nodigt ons ’s avonds uit voor zelfgemaakte Schnaps, koffie en een maaltijd uit eigen tuin/slachterij. Hij is bijna 65 en geniet van zijn pensioen. Vuckovic deelt met ons zijn levensvisie en -ervaringen, onder andere zijn 6 jaar werkervaring in Duitsland: “Mann muss immer lernen, ich lerne noch jede Tag.”, “Meister ist Meister”. Met een koffie in de ochtend nemen we de volgende dag afscheid en zijn adressen uitgewisseld, “Gute Fahrt!”.
Na twee dagen richting het zuiden van Servie (Kosovo zijn we hemelsbreed tot 50 km genaderd), buigen we af richting zuidoosten en Sofia en gaat de wind in de rug. Het weer is nog steeds zonnig en een comfortabele 15-20 graden. Niet verkeerd om mee te fietsen en we gaan weer als een dolle. Inmiddels komen ook de bergen van de Stara Planina in ons vizier. De eerste echte bergen van onze reis! We hoeven er nog niet over, uiteraard moeten we klimmen, maar gelukkig gaat de weg door de vallei en kunnen we genieten van de hoogreikende bergen om ons heen. Ruige rotspartijen, sneeuw op de toppen in de verte en de afwisselende aanblik van bergkammen. Onze laatste nacht in Servie zetten we de tent op bij een tankstation vlakbij het grensplaatsje Pirot. Die nacht raast de storm met orkaankracht over West-Europa en de grenzen van die storm komt ook over ons. En ons tentje. Er breekt een tentstok die we ’s avonds provisorisch repareren met wat overgebleven kettingdeeltjes en ducktape . Gelukkig houdt de tentstok het en kunnen we overnachten in de tent. De volgende dag is er geen spoor meer van een storm en is het zelfs een strakblauwe hemel, zoals we bijna gewend zijn. Hop, de grens over naar Bulgarije, landnummer zeven!
Na een flinke klim van 10 kilometer rijden we ook hier lang de buitenwijken en industrieterreinen van Sofia door om tot het centrum te komen. Daar vinden we voor een nacht Hostel Mostel, de volgende dag moeten we verhuizen naar Art Hostel, omdat HM vol is. In Sofia hebben we een rustdag. Die valt toevalligerwijs samen met een nationale feestdag, namelijk de viering van de bevrijding door het Russisch leger van Bulgarije van het Ottomaanse Rijk. De Turken werden na enkele honderden jaren verdreven. ’s Avonds is in Sofia een grote viering. Verschillende legereenheden staan naast elkaar opgesteld voor het parlement. De president brengt hen een groet en houdt een, voor ons onverstaanbare, toespraak. Vervolgens wordt er een enorm vuurwerk afgestoken, wat begeleid wordt door een ENORM lawaai van mitrailleurgeschut.
Eerder die dag hebben we verhuisd (daarbij Jan Willem heel handig het stuur van de fiets in zijn oog geplant bij het naar beneden tillen van de derde etage van de flat, schade: klein sneetje en een blauw oog), de fiets schoongemaakt en in de stad rondgelopen. Sofia heeft onze harten in anderhalve dag niet veroverd; geen grandioze bezienswaardigheden als in Budapest of een sfeer in de stad die bruist als die van Belgrado. We gaan de volgende dag verder richting Istanbul.
