Met een goed gevoel verlaten we Sofia want Istanbul komt in zicht en daar hebben we alle twee ontzettend veel zin in. Istanbul is een stad die we beiden nog nooit hebben bezocht en die naar horen zeggen enorm veel te bieden heeft. Istanbul is voor ons een ijkpunt in de planning en we hebben onszelf hier ook 3 tot 4 rustdagen opgelegd. Tijdens deze dagen gaan we de stad verkennen en ons te goed doen aan kebab, baklava en menneme. Verder dienen we nog zaken te organiseren zoals enkele visa-verstrekkingen, het vervangen van de tentstok, enkele administratieve handelingen, het wassen van allerlei kleren en het ontsmetten van een merino-wollen shirt van Robert. Dat zou volgens Bever Sport pas na 9 dagen zweten moeten gaan ruiken, inmiddels stinkt het shirt ondanks de dagelijkse handwasjes zo erg, dat Jan Willem de keuze heeft om voor Robert te fietsen of minimaal 100 meter daarachter.

 

Na 15 kilometer vanuit het centrum gestaag omhoog te hebben gefietst en het drukke verkeer achter ons gelaten, kunnen we nog een laatste blik werpen over Sofia, een moment van opluchting en rust. Deze rust wordt na enkele kilometers verstoord doordat Robert zijn fiets, tot grote frustratie van Robert, opnieuw begint te piepen en te kraken en dat ondanks de grote schoonmaakbeurt in Sofia. Terwijl Jan Willem zijn fiets loopt als een geoliede naaimachine, piept en kraakt de fiets van Robert en moet het pedaal tussen Sofia en Istanbul 3 keer opnieuw vastgezet worden.

Ondanks de ergenis van de fiets is het weer wederom prachtig. De striptease begint steeds vroeger in de ochtend en steeds vaker gaan meer kledingstukken in de tas. De weg voert ons door een prachtige omgeving waarbij de lange tunnels alleen voor wat ongemak zorgen. ’s Avonds komen we aan bij een prachtig riviertje waar we onze gehandicapte tent op kunnen zetten. Bij het bovengelegen wegrestaurantje nuttigen we een 3-gangen maaltijd voor 4 euro p.p. inclusief 4 halve liters bier. Jan Willem wordt nog even van het schaakbord afgeveegd en we kijken voor het slapen gaan nog even terug op een heerlijke fietsdag.

De volgende dag begint met een lange afdaling. Ondanks de stevige tegenwind staat er binnen het uur 22 km op de teller. Daarna begint het klimmen weer. We beseffen dat de geplande zes fietsdagen naar Istanbul voor geen meter vlak zullen zijn en dat we deze keer te doen krijgen met meer tegenwind dan lief is. Het positieve daarvan is dat we een goede training krijgen en dat we dagelijks onze buikjes kunnen gaan checken of ‘t 6-packje al door begint te schijnen. De weegschaal van de apotheker in Istanbul laat het mooi zien voor ons…we hebben samen een vetspoor van 11 kilo in Europa achter ons gelaten….beter dan Sonja Bakker en zeker leuker!

Onderweg hebben we in Bulgarije nog de stad Plovdiv aangedaan. Een stad die al bestond voordat Rome of Athene werden bewoond en is altijd een belangrijk handelsknooppunt geweest voor vele keizerrijken. Een aardige stad met oude romeinse straten en traditionele Bulgaarse bouwstijlen, mooier en gezelliger dan Sofia. Centraal in de stad ligt de eerste moskee die we onderweg zien en die ons lekker vroeg wekt in de morgen.  

Na Plovdiv rijden we wederom door veel landbouwgebied, de bergen liggen wat meer achter ons en fietsen over de de Thracian Plains richting het zuidoosten. De klimmetjes blijven maar zijn minder venijnig en bij de afdaling proberen we nieuwe topsnelheden op de teller te zetten. Tegen de wind in rijden we kop over kop. Iedere kilometer draaien we door, maar ook dit is soms wat frustrerend want ondanks de efficiente manier van rijden blijft de wind het gemiddelde omlaag drukken. Voordat we de grens van Turkije overgaan besluiten we nog 1 nacht in Bulgarije door te brengen zodat we de volgende dag het resterende Bulgaars geld kunnen opmaken tijdens een ontbijtje. Bij een klein restaurantje hebben we ons tegoed gedaan aan een bakje koffie met de gedachte daar het tentje ergens op te kunnen zetten. Met 4 gezellige dames, een wat oudere vrouw en een buschauffeur om ons heen leek het ons een geschikt moment om te vragen of we in de buurt konden kamperen. De dames keken ons aan maar begrepen ons niet en de oudere vrouw sprak met wat gebrekkig Duits dat we boven een kamer konden krijgen voor 15 euro. De gedachten om een lekkere douche te nemen na een dag flink zweten was heerlijk. “Ist 15 euro fur zwei personen oder pro person?”. “Willen Sie mit zwei Personen in ein Zimmer?” “Wie lange willen sie brauchen, ein Stunde oder zwei?”. “Nein die ganze Nacht naturlich (??)” … toen viel het kwartje dat we bij de dames van plezier zaten. Ook gezellig maar we hebben het gelaten bij een kopje koffie.  Uiteindelijk hebben we 15 kilometer verderop een mooi plaatsje achter een verlaten en vervallen fabriekshal onze tent opgetuigd.

De volgende dag zijn we na een kort oponthoud van de 4 grenscontroles aan Turkse kant Turkije ingefietst. Meteen valt het op dat we weer in een veel welvarender land zitten, het land is rijker, netter, schoner en enthousiaster dan al de voorgaande Balkan-landen bij elkaar. Heel veel  spontane reacties van mensen uit auto’s, alle toeterend en zwaaiend en vanaf het eerste moment, bij de benzinepomp maar ook in de theehuizen is ons gratis caj aangeboden door lokalen.

  

Istanbul binnen rijden was een geheel andere ervaring. Ontzettend druk en mensen zonder enig geduld. Een metropool met 13 miljoen geregistreerde mensen. Uiteindelijk hebben we vanwege de drukte de binnenkomst in 2 etappes moeten afleggen. Maandag 10 augustus gaan we na zes weken deze grote etappeplaats definitief binnen met 3200 kilometer op de teller. Na zes dagen behoorlijk doorfietsen is de afwisseling weer heerlijk van een grote stad.