Morgen gaat het gebeuren en ga ik weer verder op de fiets, verder en verder naar China. Het is gelukt om een visum te bemachtigen voor dit immense land. Dat is al een opluchting op zich, want er zijn veel reizigers wie een visum wordt geweigerd. Voor mij in de rij staat een jongen die dezelfde route wil afleggen per bus…hij krijgt geen visum. De moed zakt me dan bijkans in de schoenen, maar uiteindelijk biedt mijn treinkaartje Peking-Enschede (het mooiste treinkaartje ooit!:) de redding. Ze zien dat ik toch wel degelijk van plan ben het land te verlaten.

Ik neem samen met Jurjen wel een gok, want het is een visum voor een maand. Maar we zetten de kaarten op een verlenging in China en hopen zo toch Peking te bereiken. Een beetje ‘kiek’n wat t wordt’ voor de Tukkers. Verder heb ik vandaag ook voor het schandalige bedrag van 110 USD een visum voor Kyrgizie weten te scoren. Morgen dus de aftrap naar het voorlaatste land voordat ik China binnen ga rijden…het voelt speciaal om nu ongeveer op de deur te kloppen van deze grootmacht en in het land van bestemming te zijn. In Kyrgizie wachten eindelijk de bergen en voordat ik volgende week ongeveer in Bishkek ben, zal ik eerst over bijvoorbeeld twee bergpassen van rond de 3600 meter gaan. Een tocht waar ik enorm naar uitkijk!