Ooit gebouwd om de ‘barbaren van buiten het Chinese Rijk’ tegen te houden, rijd ik nu langs en zelfs dwars door de Grote Muur. Met de verlenging van het visum op zak, kan ik weer verder en verder. Samen met Mark en Carlotta (Italiaanse deelneemster van internationale groep) fiets ik door…altijd maar richting het oosten. De zon op de neus in de ochtend en lange schaduwen voor ons in de namiddag. De mapmeeting met de groep in de ochtend is dan ook niet lang en ingewikkeld…volg de weg richting Peking. Dagen en kilometers vliegen voorbij. Al honderden kilometers fietsen we boven de 1000 meter en na een enkele lange beklimming (20 kilometer) bereiken we af en toe een top van rond de 2000-2500 meter. Een lange aanloop voor weer een ontspannen afdaling. We genieten van veranderend landschap, het lekkere weer dat af en toe doorslaat in een verzengende hitte (40+ graden), bezienswaardigheden en vooral, vooral de ontmoetingen onderweg met vriendelijke, behulpzame Chinezen en andere reizigers.
We bezoeken in Jiayuguan de uiterste westelijke punt van de Grote Muur en het daargelegen fort. Het is een indrukwekkende bezienswaardigheid door haar geschiedenis, architectuur en vooral strategische ligging op de meest smalle doorgang van de Hexi Corridor en met machtige bergen rondom. De Chinezen zelf, althans de autoriteiten, zijn er ook trots op. Met onvervalste propaganda in het museum wordt verslag gedaan van de geschiedenis en ontwikkeling van dit briljante bouwwerk en hoe zij haar doel heeft gediend. Onvermeld wordt gelaten dat het voor bijvoorbeeld de Mongolen niet echt moeilijk was om over deze modderhoop te gaan, China te veroveren en een eeuw te overheersen. Nu prijkt de Grote Muur inmiddels ook op mijn visum in het paspoort…ironie of niet?
Het wordt drukker op de weg naar Peking. Een grote groep Fransen (100 fietsers!) is haar militair georganiseerde onderneming aan het uitvoeren, Duitsers (20) zijn vlak in de buurt en ook Chinezen (20) zelf fietsen naar Peking vanuit westelijk China. Denk je orgineel bezig te zijn zeg…nee dan Chris (www.thelongestway.com). Een Duitser die twee jaar in Peking heeft gestudeerd en nu bezig is om terug te LOPEN naar de ‘Heimat’, “Das ist richtig Toll!”.
In Zhangye heb ik mijn eerste aanraking in China met het Taoisme. Naast het Boeddhisme en Confucionisme een van de drie pijlers van de Chinese cultuur. Voordat we onze etappe van die dag beginnen, gaan we nog ’snel’ langs het Taoistisch klooster dat op onze route ligt. Vlug stappen we af. Onze camera’s al in de aanslag, klaar om te schieten. En dan…betreden we een plek van intense rust, harmonie en vrede. Wierook bedwelmt ons, Yin en Yang omarmen ons en de monniken hypnotiseren ons met hun gezang en muziek. De oudste monnik wijst ons zwijgzaam, maar met een vriendelijke glimlach de Weg. De weg naar een offertafel voor een standbeeld van (een of andere) God. Hij ontdoet de vruchten van denkbeeldige kwade geesten, spreekt een gebed uit en overhandigt elk van ons een perzik. Het is ontroerend en raakt ons allemaal. Als ik dit opschrijf, klinkt het te melodramatisch voor woorden. Als ik me voorstel hoe iemand dit in Nederland maandagmorgen met een bakje koffie op het werk leest, kan ik me voorstellen dat ‘ie over de vloer rolt van het lachen. En toch…en toch, het raakt je.
Vanochtend heb ik dan een voorlopig afscheid genomen van Mark en de rest van de groep. Hopelijk zie ik ze in Peking weer, als de tweede verlenging straks goed gaat. Vanavond pak ik de trein vanuit Wuwei en ga, geheel tegen mijn sterk ontwikkelde oostelijk richtingsgevoel in, 1000 km terug naar Dunhuang. Morgenavond pik ik Jurjen van het vliegveld en reizen we samen verder. Super!
PS: Oh ja,
- voor 1 euro geslapen in een ‘rattenhol’, voor 16 euro in een superdeluxe vijfsterren hotel!
- voor niks geslapen in de woestijn onder een schitterende sterrenhemel op 1200 meter hoogte, zonder lichtruis, met een volle buik van twee pakken noodles gemaakt op de gasbrander…kamperen is heerlijk!
- de Chinees kent geen pricacy, ook niet op het toilet, lekker oog-in-oog even een ’sateetje’ draaien
- sate kennen ze hier niet, waarom in godsnaam niet, het is zo lekker!
- ze hebben hier overigens ook heerlijk eten, als je weet hoe te bestellen…dat is het probleem, lastig!
- ’s ochtends al enorm pittige salade en droge broodjes bapao (zonder vlees) en rijstwater zijn niet mijn favoriete ontbijt
- voor de Nederlander: in elk restaurant is de thee gratis, geweldig!
- een ijsje op straat: 0,15 eurocent!
- de Internetcafes zitten vol ‘gamende’ jonge, rokende Chinezen
- het rochelen doen ‘ze’ echt en is echt ranzig (in mijn ogen)…naast je in het Internetcafe op de grond bijvoorbeeld
- door verschroeiende zon al toe aan mijn derde ’vel’ deze reis, zonnebrand helpt niet altijd goed genoeg…of moet ik misschien niet om 12 uur ’s middags doorfietsen?
- van alles is een kopie: Coca-Cola, Pepsi, Kentucky Fried Chicken…en Heineken! Smaakt niet slecht trouwens.
