Wat is dat toch, die Chinese buik? Zonder meteen de verklaring te weten, vallen (nog steeds) in China ook andere zaken op in het dagelijkse leven. Bijvoorbeeld de 3S’en: spugen, slurpen, staren. Het gerochel en spugen in een internetcafe vol gamende jongeren is niet ongewoon, even een fluim op de grond en verder in Level3, “Kill’em all!!”. ’s Avonds eten we, met Jurjens meegebrachte geweldige Nederlands-Chinese menulijst, de heerlijkste gerechten..rundvlees met ui en groente op een heet ijzeren plaat, gefrituurd varkensvlees in zoetzure saus…met een heerlijk “pinda pichu” (koud biertje) zijn we weer helemaal boven Jan…net als Jurjen zijn holle kies bijna heeft gevuld met een stuk varken (“Waar rijst zit, zit geen vlees!”), wordt hij bruut onderbroken in zijn eetritme, onze buurman werkt met een voor ons heerlijke onsmakelijke lange haal zijn noodles en soep luidruchtig naar binnen. Op een ander moment pauzeren we tijdens het fietsen ergens onder een brug en snijden de aan ons gegeven meloen aan als verfrissend tussendoortje…bovenin de brug zat een straatveger verstopt, die even van zijn dodelijk saaie baan om de snelweg te vegen was ontsnapt, en hij gaat zonder wat te zeggen, pal voor ons zitten op een meter afstand. Gehurkt natuurlijk. Starend. Als we hem een stuk meloen aanbieden, slaat hij het beleefd af. Daarentegen wil hij graag even aan de been- en armharen van Jurjen voelen en dat doet hij dan ook ongevraagd meteen even. Jurjen krijgt een paar flinke complimenten over die beharing en Jan Willem druipt met zijn blonde haren en inhammen weer af richting de fiets. Maar Jurjen herinnert zich op dat moment een dergelijke ontmoeting op z’n 2e dag in Dunhuang waarbij het onschuldige aaien over het haar snel omsloeg naar een ferme graai in de edele delen en maakt dat hij achter Jan Willem aanstormt. Onderbuikgevoel.
Van het Chinese buikgevoel is het natuurlijk een kleine stap naar onze buiken. Tussen ons zit 8000 kilometer fietsen verschil en daarmee is in ieder geval een bierbuikje weg. Zeven juli komt Jurjen aan op het vliegveld in Dunhuang en Jan Willem is met de trein 1000 km ‘terug’ gereisd vanuit Wuwei. “Welkom in China ouwe, fijn dat je je buik ook hebt meegenomen!” - “Jezus, van jou is ook niks meer over!” en met die woorden pakken we onze eerste biertjes in Dunhuang. Voor de een aftellen, voor de ander aftrappen. Voor ons beide een nieuwe reis. In de eerste week doen we ons tegoed aan prachtige bezienswaardigheden en ervaringen op de Zijderoute: een kamelenrit door en overnachting in de zandduinen (300 meter hoog!!) bij Dunhuang, een bezoek aan de Mogao grotten (Boedhistische kunst en geschriften) aldaar en we lopen op het meest westelijke puntje van de Grote Muur en voelen ons heersers in het fort Jiayuguan wat daar heel strategisch gelegen is in de Hexi Corridor. Heel wat Kodak-momentjes, genieten geblazen!
En dan begint het toch te kriebelen. Het stalen ros staat te trappelen om die laatste 2000 kilometer naar Peking er door te knallen! Onze kuiten jeuken, armen ingesmeerd met zonnebrand, de buff en de pet op, zonnebril op standje sterk en vanuit Wuwei beginnen we! Jur krijgt het meteen voor de kiezen, want we klimmen. En niet een beetje. De eerste 100 (echt!) kilometer gaan omhoog naar een pas van uiteindelijk 3200 meter. Gelukkig is het mooi weer, het is droog, de zon schijnt…en het is “Blafheet!”, zoals een vrolijke Hollander zei. De thermometer blijft deze weken regelmatig de 40 graden aantikken en de flesjes koude Ice-tea zijn onderweg dan ook niet aan te slepen. We slaan ons er, mogen we zeggen, goed doorheen en na acht fietsdagen hebben 800 kilometer gefietst. Een goed gemiddelde gezien de omstandigheden.En dan hebben we er ook nog een rustdag in miloenenstad Lanzhou tussen gewurmd. Daar bezoeken we wederom een prachtige locatie (Bingli Si) met Boedhistische grotten en standbeelden en worden we ’s avonds door Su (Chineze man die Jan Willem in de trein is tegengekomen) en zijn zoontje Jack getrakteerd op een uitgebreid diner. “You bike through China. I and my son think you are great men!” Zo, en die steken we even in onze zak! Chineze gastvrijheid en vriendelijkheid zijn net zo bijzonder als de 3S’en. We fietsen verder. Dagenlang in bergachtig landschap eigenlijk tot fietsdag acht en overnachten op een paar mooie plekken in de tent of in een hotel in een stadje. Nu staan we aan de rand van de woestijn in Binnen-Mongolie en hebben we de Gele Rivier al een dag naast ons gehad. Ons kamp nu opgeslagen in Yinchuan met nog slechts 1200 kilometer te gaan! En dat moet lukken…het is vlak(ker), het is woestijn, het is droog, de zon schijnt..en het is BLAFHEET!!
Vanochtend, dinsdag 22 juli, zijn we hier naar het politiebureau gegaan. Wederom voor een paar zenuwslopende momenten, nu voor de tweede verlenging van het visum. En met de deur in huis…YES!!! Jawel, Peking gaat gehaald worden (afkloppen!), de verlenging is weer binnen! Dat gaat gevierd worden.
En zeker in het Holland Heineken House in Peking straks! 10 augustus staat er voor ons en ook de fietsagenten van Bike2Play (www.bike2play.nl) een avond gepland in het HHH om de cheque te overhandigen aan RightToPlay. De laatste weken zijn aangebroken, peur alles uit hoeken en gaten, de portemonnee van de buurman, de lade van de collega en stort dat geld voor kinderen die het recht hebben om te sporten en spelen!!
En houd de veiling in de gaten, heel snel een heel bijzonder veilingproduct!!
