Een mooie slogan van de olympische organisatie, of Prachtig Pronkend Peking waar wij donderdag 7 augustus ’s avonds aankomen en een biertje drinken in het Holland Heineken House! WE ZIJN ER!! Een slopende dag fietsen ligt dan achter ons, 160 kilometer op de laatste dag en nog een pas beklommen van 2400 meter in een verstikkende hitte. In de laatste drie dagen hebben we 420 kilometer weggezet door prachtig, machtig groen berglandschap en een aantal keer ‘ondersteboven op de fiets gezeten en om onze moeder geroepen’, zoals Ducrot zou zeggen. We hebben een ’serieus jasje’ uit gedaan en tanken dezelfde avond een beetje bij en komen daar ook de andere Pekingfietsers tegen, de agenten van Bike2Play. Bij aankomst in Peking wordt snel een koude pichu op de kop getikt en bij de eerste echte grote boulevard wordt de binnenkomst vastgelegd, schieten we foto’s en films, wordt de krant en het thuisfront gebeld en spuiten we rondlopende Chinezen nat met het bier dat we losknallen…WE ZIJN ER ECHT! Wat een takke-eind, allebei een grens over vandaag, Jur over de 2.000 kilometer en ik meer dan 10.000 kilometer op de fiets, wat een avonturen, ervaringen en indrukken…het was het allemaal waard! Een droom die is uitgekomen…een wereldse reis en een periode om nooit te vergeten!
Peking overrompelt bij het binnenrijden…zo immens groot, druk, bruisend en totaal in het teken van de Olympische Spelen…we besluiten een hotel te zoeken in de buurt van het HHH. Om daar te komen blijkt dat we nog 40 kilometer moeten fietsen! Onderweg fietsen we door ‘Beijing at night’ en passeren het Tian’anmen Square en de Verboden Stad, laten we ons op de foto zetten met enthousiaste Chinezen, kijken onze ogen uit naar de hoge wolkenkrabbers (in aanbouw) die rondom ons opduiken als grote reuzen in de nacht en genieten langzaam rijdend van de binnenkomst. Dan…een groot en fel oranje verlicht gebouw met ronddraaiende lichtbundels die de hemel indraaien…het Holland Heineken House!
We duiken het HHH in om 11 uur ’s avonds en komen er zes avonden achter elkaar ook niet meer uit…we dompelen ons onder in de feestvreugde, fantastische huldigingen, broodjes kroket, patat mayo en biertjes (de kiloos vliegen er weer aan; terwijl de eindstand afvallen 9 kilo is!) en wedstrijden kijken. Gisteravond hebben we dan een avond overgeslagen…die zo belangrijke arbeid-rustverhouding moet je in acht nemen. In plaats daarvan hebben we genoten van twee wedstrijden voetbal in het Workers Stadium en Argentinie zien schitteren…dat wordt nog een leuke pot voor Foppe en zijn jongens. Vandaag, donderdag 14 augustus, staan hockeywedstrijden op het programma en morgen gaan we judo kijken. Het is geweldig om nog kaarten te kunnen kopen en in stadions te genieten van de olympische sfeer en de sportprestaties.
Verder hebben we de afgelopen week het overdag rustig aangedaan. Ik heb elke werkdag een bezoek gebracht aan een ambassade om mijn laatste drie visa te regelen voor de terugreis per trein…Mongolie, Rusland zijn binnen en morgen opnieuw naar Wit-Rusland. Daarnaast hebben we ook het vervoer van onze fietsen geregeld…de autorijders van Going Dutch zijn zo vriendelijk om onze fietsen in een bus te zetten en mee te laten verschepen naar Nederland, geweldig van ze. Maar ook een ontroerend moment…de fiets uit handen laten gaan. Na een week ’stil’ zitten, kriebelt het bij ons beiden ook. We missen het onderweg zijn, wel je vaste routines, maar de continue verandering van je omgeving, de avonturen, ontmoetingen, niet weten waar je ’s avonds slaapt, het actief bezig zijn in de buitenlucht de hele dag…heerlijk.
Gelukkig biedt Peking nu natuurlijk een fantastische afleiding met de Olympische Spelen, wat een indrukwekkend evenement. De internationale en olympische sfeer is te proeven in ons hostel waar alle talen van de wereld worden gesproken en waar je in de gang bronzen medaillewinnaar Ruben Houkes tegen het lijf loopt…op de schone straten waar het wemelt van touristen en sporters, duizenden vrijwilligers en beveilingingsdiensten…waar je overal vlaggen en banners ziet hangen…waar alleen nog maar supermoderne stadsbussen en splinternieuwe taxis rondrijden…in de MacDonalds waar we ‘olympische’ prijzen bij elkaar eten…de splinternieuwe indrukwekkende stadions…de Chinezen doen overduidelijk hun uiterste best om hun gasten het naar hun zin te maken en er een onvergetelijk evenement van te maken. Vriendelijk en behulpzaam in alles. Het is een voorrecht om hier nu te mogen zijn.
Iedereen bedankt voor het lezen en achterlaten van reacties…dat is geweldig geweest om te merken onderweg en heeft de reis extra mooi gemaakt…de gedachte dat mensen je thuis steunen, volgen en genieten van de reis is bijzonder en stimulerend…BEDANKT!
