Kale man met baard. Dikke kale man met baard, bril en een half brood aan kruimels op zijn te grote broek, speelt sudoku, met iPod-oordopjes in. Naast hem zwangere vrouw in een vredige yinyang-stemming, met iPod-oordopjes in. Tegenover hem magere kale man met slecht zittend pak en foeilelijk kikkergroen overhemd en bijpassend grasgroene stropdas, leest de Voetbal International, met iPod-oordopjes in. Zijn buurman met dikke gebreide sjaal tikt driftig op een laptop. Dat ben ik. De zithoek in de trein is vol. De trein is sowieso vol, mensen staan in het gangpad. Maar het is rustig. Rustig boemelend in de intercity van Utrecht naar Enschede. Ieder lijkt zijn best te doen de ander niet aan te kijken of aan te spreken en bouwt onzichtbare muren om zich heen. Ik doe goed mee vind ik zelf. Als een schep suiker in de koffie los ik op in de massa. Dit is weer thuis. Geen Chineze familie die ongevraagd en spontaan over mijn behaarde armen of benen begint te aaien, alsof ik rechtstreeks van Mars hun trein ben ingestraald. Geen Oezbeeks treinpersoneel dat mij trakteert op kamelenmelk en uitnodigt om samen met hen te eten en af te sluiten met de gebaren van de islamitische amin. Geen spontaan gesprek met anderen die zich afvragen wat die lange vent met een fiets in de trein moet, waar hij naar toe gaat en of hij hulp kan gebruiken. Nee, ik ben weer terug en reis terug van mijn werk in een Nederlandse trein vol forenzen. Ik pak een van de honderd gratis krantjes die er rond zwerven en lees oppervlakkig het nieuws. Alarm. Sneeuw, glad, gevaar, alarm, nieuw alarm, van wie, waarom weten wij dat niet? Minister Eurlings wil overleg en duidelijkheid. Anders ontstaat verwarring bij de rijdende bevolking. Een smsje. Mijn vriendin smst over Sinterklaas volgende week: ik sms dat ik nog even moet wennen aan Nederland, schrap dat weer, en zeg dat ik er bij ben. De trein is inmiddels twee stations verder en de plekken zijn nu voor het uitzoeken. Bijna in Enschede waar de kachel staat te loeien in mijn appartement. Mijn eigen nazorgtraject is ingevuld met de 3W´s (oneerbiedig, maar zo heb ik het geleerd: werk, woning, wijf:) en het voelt goed: nieuwe perspectieven…heerlijk welvarend landje, heerlijk polder landje, heerlijk gezellig landje. Ik ben bijna weer terug!