Wij (Jan Willem en Robert) hebben elkaar ongeveer 6 jaar geleden in ‘t plaatsje Baños te Equador voor het eerst ontmoet. Deze ontmoeting was een begin van een goede vriendschap en vooral een begin van mooie avonturen.
De bergen hebben ons regelmatig bijeen gebracht, hoewel extreme bergtochten nooit zijn gemaakt hebben wij toch heel wat bergwandelingen gedaan waarin we onszelf met regelmaat zijn tegengekomen.. een goede testcase voor de komende periode!
Jurjen en Jan Willem waren teamgenoten in het Groningse studentenvoetbal (Zeub’n), toen Jan Willem nog nat achter de oren was. Na Jurjens komst uit Groningen naar Enschede heeft JW hem de do’s and don’ts van Twente bijgebracht. Daarbij hoort vanzelfsprekend ook het fietsen, wielrennen, triatlon en mountainbiken, we hebben het allemaal gedaan. Wij gedrieen mochten ook een van de bergtochten samen met JW’s broer Ruud afleggen.
Robert
Zelf ben ik 35 jaar waarbij de jaartjes beginnen te tellen … zou ik die jonge hond nog wel bij kunnen houden vraag ik me nu af? Verder ben ik woonachtig in Eindhoven en was gewend om voor mezelf te zorgen, tot voorkort vrijgezel dus… Nu bijna samenwonend en nesteldrang op de bank… inmiddels al bijna papa waar ik mij nog niets bij voor kan stellen.
Aan actieve vakanties heb ik altijd veel plezier beleefd . Ik kijk erg uit naar de verschillende landschappen die wij langzaam maar gestaag achter ons zullen laten en de kennismaking van de verschillende mensen onderweg met hun eigen culturen dit in combinatie met een geweldige sportieve prestatie en de nieuwsgierigheid naar het onbekende.
Jan Willem
Met extra reserves vanuit de kerstvakantie, begin ik aan het avontuur om te fietsen vanuit Enschede naar Peking. Een beetje wintervet kan geen kwaad nu Robert en ik in januari vertrekken. Als een beer uit de winterslaap, kan ik deze reserves aanspreken tijdens mooie en straffe beklimmingen over of langs bergketens als de Tatra, Karpaten, Kaukasus en de Karokaram. Uiteraard af en toe omkijkend of Robert nog in het wiel hangt. “En kijk Bakermans, die zit ondersteboven op zijn fiets te roepen om zijn moeder!”, zoals Maarten Ducrot zou zeggen. En dan weer op adem komen in bruisende steden en vredige dorpjes, waar we samen weer een bakje koffie of thee drinken. Een bijzondere gedachte trouwens dat we tot Istanbul min of meer dezelfde route fietsen als Gerard Monnink in 1936 deed vanuit Oldenzaal met zijn reisgenoot Toon Damhuis. Zij reden op de zogenaamde ‘opa-fietsen’ met zware katoenen tent en zonder kaart naar Palestina en Egypte…
Met Jurjen ga ik in het voor mij totaal onbekende China fietsen en beginnen we ergens in de woestijn. Gelukkig heeft Jurjen net een fantastische waterpomp gekocht, die hij dan driftig kan gaan gebruiken. Al wat meer gewend aan het leven op de fiets kunnen we, al genietend van het moois onderweg, ons ook verheugen op de Olympische Spelen en zelfs de Trans-Mongolie Expres om huiswaarts te keren.
Wat een uitdaging al die kilometers en obstakels (vooral de bergen natuurlijk), wat een afwisseling van mensen, culturen, religies, eten en drinken, klimaat, natuur, steden en dorpen. Wat een avontuur om met twee vrienden zo’n reis te mogen maken. Ik heb er zin in!
Jurjen
Ik heb eveneens de respectabele leeftijd van 35 jaar, hoewel het respect, ben ik bang, vanaf de eerste meters die ik ga afleggen vanaf Dunhuang ver te zoeken zal zijn. Net als Robert vrees ik die jonge Twent! En Jan Willem heeft als ik aansluit in Dunhuang natuurlijk al een slordige 10.000 km afgelegd en kuiten als een oud trekpaard. Misschien realiseert hij zich als hij weer eens een broodje zit te smeren op een van de verlaten kruispunten en hij wacht op mij, dat ik nog een aantal tickets heb voor de Spelen. En na de eerste 1000 km ben ik ook zo warmgedraaid dat ik eens kan denken: “Kijk hem eens pijn lijden. Ga maar eens voor de lol drie kwartier met je vingers tussen de deur zitten!”. En dan natuurlijk ook de burocratische pijntjes, de pijntjes in de darmflora die we in China tegemoet gaan horen bij de uitdaging.
